28 juni 2010
Dus ben ik maar op de fiets gestapt (zie Prijs!). Zoeken naar ritme, dat is het lastigste, maar mijn eerste weekjes zitten er nu op en ik ben niet ontevreden.
Grootste verschil met hardlopen: de volstrekte eenzaamheid. Goeiemorgen zeg, wat zijn die wielrenners een chagrijnige types. Effe hoi zeggen bij het passeren of ontmoeten van een medefietser: ben je gek zeg. De – onmisbare – zonnebril wordt en masse misbruikt om de kop strak naar voren te houden, de blik zogenaamd op de einder gericht. En intussen maar loeren naar de derailleur van die andere gast, of z’n stuur, of z’n geslachtsdelen, of z’n stomme helm of ik weet niet wat.
Dat is een groot verschil met lopers. Het is standaard geworden de laatste jaren, in ieder geval op dit onvolprezen Eiland van Dordt: lopers die elkaar tegenkomen, steken even een hand op, zeggen dag of knikken met de vermoeide kop. Of het nou een regionale kampioen is die jou voorbij komt stuiven, of een beginneling met een minutenschema: als je elkaar tegenkomt, laat je even wat horen/zien/voelen.
Maar dat doen die fietsers dus niet. Ik ga het deze zomer gewoon volhouden, lekker hoi zeggen, maar als er in september nog geen schot in zit – laten we zeggen een antwoord van één op de vijf fietsers – dan kap ik er ook maar mee. Ik ben per slot van rekening ook maar te gast in wielrenland, dus ik zal me enigszins moeten aanpassen. Ook al is dat richting botheid, humeurigheid en egocentrisme.